และแล้วเวลาก็ผ่านไป

ผ่านไปอย่างรวดเร็ว  หรือช้า ????

 

ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านไป กลายเป็นแค่ความทรงจำ

นี่มันเรื่องจริง หรือความฝัน

ยังไงซะ เราก็ยังคงต้องเดินหน้ากันต่อไป

 

ทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ที่ได้สัมผัส ณ เวลานั้น มันเป็นเรื่องจริง

แต่เมื่อมันผ่านพ้นไป มันก็แค่อะไรสักอย่าง ที่วันนึงเราอาจจะลืม

หรือไม่ก็จดจำมันได้ ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วินาทีก่อนหน้าอยู่ตลอดเวลา

 

หวังว่า คงได้มีความสุขที่แท้จริง อย่างที่ฉันฝันไว้สักที

สักวันนะ สักวัน

 

คงไม่นานนักหรอก

เวลามันผ่านไปเร็วนี่นา จริงไม๊??

ทำไมไดอีสเข้าไม่ได้ก็ไม่รู้

เปิดเว็บดูนู่นดูนี่อยู่นาน จนเสียตังค์ซื้อโค๊ทไปตัว ก็ยังเข้าไดอีสไม่ได้ แง่ม ๆ

อัพไดประจำวันที่นี่ละกัน เหอ

 

เช้าไปส่งคุณสามีกลับมาแล้วก็ทำความสะอาดบ้านอีกหน

ทั้งที่เมื่อวาน ก็ทำเต็มที่ไปทีนึงแล้วนะ

แต่ไม่รู้ฝุ่นมันมาจากไหนหนักหนา

ไม่ได้เปิดเปิดหน้าต่างไว้ตลอดทั้งวันด้วยซ้ำ

แค่เปิดแป๊บ ๆ แต่ฝุ่นก็เยอะ จนเวลาเดินรู้สึกได้เลยว่าติดเท้า

ข้อดีของการไม่ได้ใส่รองเท้าผ้าในบ้านก็ตรงนี้แหละ เหอ ๆ

 

เสร็จธุระ และกิจกรรมประจำวันในบ้านแล้ว

ก็ออกไปทำธุระนอกบ้าน วันนี้ออกจากบ้านเร็วหน่อย

ไปเอาเงินเข้าบัญชีบ้าน แล้วก็เอากางเกงคุณสามีไปแก้

ที่เพิ่งสั่งซื้อไปนั่นแหละ มาส่งตั้งแต่ศุกร์ที่แล้ว

คุณสามีก็ตามเคย อยากให้เอาไปทำเร็ว ๆ อยากได้เร็ว ๆ

เห่อของใหม่ อยากใส่เร็ว ๆ ว่างั้นเถอะ

 

เอาไปทิ้งให้ร้านประจำทำตั้งแต่คืนวันศุกร์ แล้ววันเสาร์ก็ไปเอา

แต่ปรากฎว่า ลืมเช็กแบบกางเกงดี ๆ วัดแต่ความยาวไป

กางเกงขากว้างกว่าตัวอื่น พอผ่าด้านข้างแล้วเลยทำให้ยิ่งกอง ๆ

สรุปก็ต้องเอาไปทำใหม่ เอาขึ้นอีกนิ้วนึง แล้วก็ปิดด้านข้างที่ผ่าด้วย

ไม่เข้าใจ ทำไมต้องเสียเวลา เสียเงิน ซ้ำซ้อน

กับการทำกางเกงตัวใหม่ของคุณสามีทุกทีซิน่า น่าเบื่อจริง ๆ

 

จะเอารถไปล้าง แต่ต้องรอหลายคิว เลยไว้เอาไปวันอื่นละกัน

รถคุณโส มาก ๆ เลยตอนนี้ ไม่ได้ล้างจะเป็นเดือนแล้วมั้ง

คุณสามีนั่นแหละ มัวแต่รอฝนจะตก ๆ อยู่ได้ ... น่าเบื่ออีกแล้ว

คุณลุงบอกว่าถ้าไม่มีเวลารอ วันหลังให้มาเร็ว ๆ

เพราะช่วงนี้คนจะเอามาให้ล้างเยอะ จะว่าไปก็จริงแหละ

นี่ถ้าไม่ใช่ว่าชูซ็อกต้องเดินทางไปไหน ก็คงไม่รีบเอามาล้างหรอก เหอ

 

ไม่ได้ล้างรถ เลยมีเวลาก่อนเข้างานเหลือเป็นชั่วโมงเลย

ก็เลยไปดูเสื้อผ้า เผื่อจะซื้อเป็นของขวัญให้ใคร

แล้วก็หาอะไรกินซะหน่อย ไม่ได้กินนานแล้ว

นึกขึ้นได้เลยเข้าร้าน Big Mama ซะหน่อย

 

เมนูที่นึกขึ้นได้หน้าตาแบบนี้ค่ะ

ซอสเยอะไปหน่อย แต่พอคลุกข้าวแล้วก็พอดีกันแหละ

ข้าวผัดห่อไข่กุ้งทอด (แซอูทวีกิม ออมึไรซ์)

อร่อยดีเหมือนกัน แต่ก็ออกเลี่ยน ๆ เหอ

นาน ๆ ทีอยากกินก็อร่อยดี แต่กินบ่อย ๆ คงไม่ไหวอ่ะ

 

ทำงานวันนี้สบาย ๆ หนุกหนานไปตามประสา

วันนี้ Bob กลับมาเรียนแล้ว หลังจากโดนต่อยแล้วหยุดไปตั้งแต่วันศุกร์

คือตอนมีเรื่องพะยูนน้อยไม่เห็นเหตุการณ์ และไม่เห็น Bob

เห็นแต่เจ้า Tom กับแม่ในห้องวอนจังนิมอ่ะ

วันนี้เลยเพิ่งเห็นหน้าหลังจากเกิดเรื่อง

โห ..... แบบว่า หน้าเป็นรอยเขียว ๆ เป็นวง ๆ น่ากลัวเชียว

ปกติก็ตัวเล็กอยู่แล้ว แต่ไม่คิดว่าหมัดเจ้า Tom จะหนัก

และไม่คิดว่าจะต่อยกันมาก จนทำให้เป็นรอยมากขนาดนี้อ่ะ

อยากถ่ายรูปมาให้ดุนะ แต่สงสาร Bob อ่ะ ..... เหอ

 

เอรินเอามันฝรั่งมาให้ ไม่รู้ต้ม หรือ นึ่ง อ่ะ

ก็เอามาแจกให้เด็ก ๆ กินรองท้องยามดึก ^^

พะยูนน้อยกินด้วยกันแหละ เพิ่งเคยกินแบบเต็ม ๆ ลูกครั้งแรกนะ

ไม่รู้เพราะหิวหรือว่าอะไร รู้สึกว่าอร่อยดี กินง่ายดีด้วย

 

วอนจังนิมเปลี่ยนหลอดไฟด้านหน้าสถาบันทุกดวงเลย

แต่ไม่รู้นึกยังไง เอาไฟสีฟ้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำชาย

เอรินมาบอกให้ไปดู ไฟสีน่ากลัว

ไปดูก็ไม่เห็นจะน่ากลัวตรงไหนอ่ะ สีฟ้าสลัว ๆ แค่นั้นเอง

บอกเด็ก ๆ ไปว่าเหมือนไฟในผับในบาร์ เลยได้อ๋อ

เด็ก ๆ บอกว่า เวลาผีออกมาจะเป็นไฟสีนี้

พะยูนน้อยเลยไปแกล้งเอาผมปิดหน้ายืนในห้องน้ำ

พวกเด็กม.1 แกล้งเรียกพวกพี่ม.3 ให้เข้าไป

เปิดประตูมาเจอพะยูนน้อย ร้องว๊าก .......  แถมท่าสะดุ้งเวอร์ ๆ อีก

อย่างขำเลย ไม่รู้กลัวจริง หรือเมก

 

แต่สุดท้าย วอนจังนิม ก็ไปเปลี่ยนเป็นไฟสีธรรมดา

สงสัยกลัวเด็กไม่กล้าเข้าห้องน้ำ 5 5 5

 

 

 

fd

sdf

a lot

บ๊ายบาย

อยากกลับบ้าน เสียดายตั๋ว

เหอ

เซ็งวุ้ย

แอ่มหนำสำราญ

ทำการ์ดกัน

let it snow

และแล้วก้อมาถึงวันพุธที่รอคอย

ก้อพยากรณ์บอกไว้ว่า วันพุธวันนี้หิมะจะตกหนักมาก ๆ

เป็นหิมะที่จะตกมากที่สุดตั้งแต่เคยมีมาซะด้วยซิคะ

[swf=320x240]http://www.filelodge.com/files/hdd4/77730/December/snowmuch.swf[/swf]

คุณหิมะเริ่มตกตั้งแต่ชวงกลางคืนแล้วล่ะค่ะ

ตื่นมา ก้อเจอกับสภาพขาวโพลน ๆ ไปแล้ว

วันนี้ตรงวันคุณสามีเอารถไปทำงานไม่ได้พอดี เลยติดรถเพื่อนไป

ส่วนพะยูนน้อย เนื่องจากไม่สบาย เลยนอนต่อยาววววววว

ตื่นมาอีกทีก้อเกือบ 10 โมงเข้าไปแล้ว

แต่มองออกไปข้างนอก คุณหิมะยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตก

แถมตกหนาตาขึ้นอีกต่างหาก

 

พะยูนน้อยเสียงไม่มี เลยให้เด็ก ๆ มารวมที่ห้องพะยูนน้อย

เอาโต๊ะเก้าอี้ออก นั่งที่พื้น ให้ Jim นำเล่นเกม bingo กับเด็ก ๆ แทน

ช่วยแปลนิดหน่อยช่วงที่เด็กไม่เข้าใจ แล้วก้อแจกท็อฟฟี้ให้

สำหรับคนที่ได้ bingo (แต่ก้อยังมิวายได้แหกปากแหกคอ เหอ ๆ )

นอนกันสบายใจเฉิบเลย ไอ้เจ้าตัวแสบทั้งหลาย เหอ ๆ

ตอนแรกสาว ๆ ก้อนอนเยียดยาวเหมือนกันค่ะ

แต่ว่าที่ไม่พอ เลยต้องให้หด ๆ เหลือแค่นั่งเหยียดขา เหอ ๆ

ใช้เวลาไปคาบเรียนนึง (50 นาที)

ก้อให้กลับกันค่ะ เด็กที่มาหลายคนถามทวนให้แน่ใจว่าวันนี้ไม่มีเรียน

แน่นอนใช่ไม๊ บางคนก้อดีใจที่ไม่ต้องเรียน แต่ก้อมีที่ทำหน้าจ๋อย

เพราะตั้งใจมาเรียนเต็มที่ อะไรทำนองนั้น

 

ระหว่างที่คุมเด็ก ๆ ให้เล่นเกม อีกฝ่ายด้านนอก อันได้แก่

วอนจังนิม ภรรยา เอริน และครู ท่านอื่น ๆ ก้อโทรศัพท์กันค่ะ

ทั้งรับ ทั้งโทรออก แจ้งว่าวันนี้ไม่มีการเรียนการสอน ไม่ต้องมา

พะยูนน้อยไม่สบาย พอปล่อยเด็ก ๆ กลับหมด ทุกคนก้อไล่ให้กลับ

ก้อไม่อยากเปรี้ยวฝืนอยู่ต่อ เลยต้องชิ่งกลับก่อน แย่จังเรา -_-

 

ตอนแรกก้อนั่งแท็กซี่มาค่ะ

แต่พอมาได้

เดินลุยมา ไม่หนาวค่ะ เพราะใส่เสื้อหลายชั้น ป้องกันได้ดี

ผ้าพันคอก้อพันมาถึงหน้า เอา hood ขึ้นมาใส่ ไม่หนาว ๆ

แต่ดันหนาวนิ้วเท้าค่ะ ชาไปหมด เพราะเดินลุยหิมะมานั่นเอง

หิมะที่เกาะที่รองเท้ามันซึมเย็นไปถึงนิ้วเท้าข้างในเลยอ่ะ

นี่ขนาดเดินตรงทางที่มีคนเดินทิ้งไว้นะ ถ้าลุยหิมะกองโต ๆ คงแย่

ยาแก้เจ็บคอทั้งหลาย

อยู่บ้านดิ

รวม 2 วันเลย

ดาวสำหรับเพื่อนที่ได้การ์ดแล้ว

เพราะเด็กจะสอบแล้วอ่ะนะ